13 Mart 1836/16 Zilhicce 1253'de İstanbul'da doğdu. Yorgancılar kethüdâsı Hacı Mahmud Efendi'nin oğludur. İlk tahsîlinden sonra Arapça ve Farsça okudu. 1852'de Mâliye Kalemi'ne girdi. Sırayla Dîvân-ı Hümâyûn Mühimme Kalemi'ne, Nişan Kalemi Hulefâlığı'na ve 1883'te aynı kalemin mümeyyizliğine tâyin edildi. Çeşitli yazılarda asrının en büyük üstâdı olan Sâmi Efendi, sülüs ve nesih yazılarını Boşnak Osman Efendi'den, sülüs celîsini Recâî Efendi'den, nesta'liki önce Kıbrısîzâde İsmâil Hakkı, daha sonra Ali Haydar Bey'den, dîvânîyi Nâsih Efendi'den, rik'ayı Mümtaz Efendi'den meşketmiştir.


Sâmî Efendi, bilhassa celî yazılarda san'at kudretini ortaya koymuştur. Yazılarını tashîhini titizlikle yapar, bir yazı üzerinde bir ressam gibi uzun seneler çalışır, "Celî yazmadıkça hattın esrârına vâkıf olunmaz" dermiş. Celî sülüsde Mustafa Râkım, celî nesta'likte Yesârizâde'nin tavrını geliştirerek güzelleştirmiş, devrinin hattatlarına ve sonrakilere imâm olmuştur.

Ekseriyâ zırnıkla siyah kağıt üzerine çalıştığı celî kalıp yazıları, müzehhibleri (Hüsnü, Nureddin ve Bahâ Bey'ler) tarafından altınla işlenmiştir. Böylece celî sülüs ve nesta'lik pek çok nefis levha vücûda getirmiştir. Bilhassa Altûnizâde ve Cihangir câmilerinde, müzelerde, husûsî koleksiyonlarda bulunan levhaları yanında Yeni Câmi Çeşme ve Sebîli'nin kitâbesi, Kapalıçarşı kapıları, Bâbıâlî Nallı Mescid, Şehzâde Câmii, Erenköy Zihni Paşa ve Gâlip Paşa câmilerinin kitâbe yazıları Sâmi Efendi'nin talebelerindendir.

Osmanlı Türk zevkine uygun sülüs, nesih, nesta'lik ve celîleri târihî seyri içinde tekâmülünü Sâmî Efendi ekolüyle tamamlamış, XIX. Asırda altın çağını idrak etmiştir.

16 Recep 1330'da vefât eden Sâmî Efendi Fâtih Câmii hazîresine defnedilmiştir. (1)